বিয়ের দিনেই থ্রীসাম | Assamese Sex stories

প্ৰনাথ আৰু অন্তুৰ দৰবাৰী বিবাহৰ দিন। ৰাতিপুৱা ১০:৩০ বজাত পঞ্জীয়ন কাৰ্যালয়লৈ গৈ চহী কৰিলে। প্ৰনাথৰ ছয়কুৰি, আণ্টুৰ বয়স বিশ। বিয়াৰ আগতে বহুবাৰ লগ হৈছে। হোটেলত, ঘৰত, গাড়ীত, ছাদত—য’তেই সুযোগ পালে। আন্তু সদায় গৰম হৈ থাকে। প্ৰনাথৰ হাতখন তিতি যায়, ভিতৰখন খজুৱতি কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে।

বিয়াৰ পিছত দুপৰীয়া প্ৰনাথৰ ফ্লেটলৈ আহিছিল। শ্বোমন তেওঁৰ লগত আছিল। শোমন প্ৰনাথৰ কলেজীয়া বন্ধু, পঁচিশ বছৰীয়া। ওখ, শক্তিশালী শৰীৰ, বহল কান্ধ, টান টি-চাৰ্টৰ তলত দেখা পোৱা বুকুৰ পেশী। প্ৰনাথতকৈ অলপ বেছি পেশীবহুল। বিয়াৰ আগতে সি আন্তুক কেইবাবাৰো দেখা পাইছিল, আৰু প্ৰতিবাৰেই সি তাইৰ প্ৰতি মোহিত হৈছিল। আন্তুৰ ঘূৰণীয়া নিতম্ব, ফুলি উঠা স্তন, সংকীৰ্ণ কঁকাল— সকলো কথাই তাৰ মনত খোদিত হৈ পৰিছিল।

ফ্লেটটোত সোমাই প্ৰথামে দুৱাৰখন বন্ধ কৰি ক’লে, “শোমান, আজি ৰাতি ইয়াতে থাকক, আমি একেলগে উদযাপন কৰিম।”

আন্তু চাহ বনাবলৈ পাকঘৰলৈ গ’ল। বগা টি-চাৰ্ট আৰু নীলা জিন্স পিন্ধি। তাইৰ ফুলি উঠা স্তন দুটা স্পষ্টকৈ টি-চাৰ্টটোৰ ওপৰত দোল খাই আছিল। জিন্সৰ মাজেৰে তাইৰ নিতম্বৰ ঘূৰণীয়া আকৃতিটো দেখা গৈছিল। শোমানে ড্ৰয়িং ৰূমত বহি প্ৰথামৰ লগত কথা পাতি আছিল যদিও তাৰ চকু অন্তুৰ ফালে গৈ থাকিল। তাৰ লিংগটো ইতিমধ্যে অলপ কঠিন হৈ পৰিছিল কেৱল তাক চাই।

চাহ খাই প্ৰথামে হঠাৎ অন্তুৰ ফালে চাই ক’লে, “অন্তু আজি বিশেষ।মই বিচাৰো তুমিও শোমনৰ লগত অলপ মজা কৰা।মই তোমাক তেওঁৰ লগত চাব বিচাৰো।”

আন্তুক থতমত খাই থকা যেন লাগিল। চাহকাপটো তাৰ হাতত লৰচৰ কৰি আছিল। “কি কৈছা?আজি... বিয়াৰ দিন?”

প্ৰথমে ওপৰলৈ আহি তাইৰ কঁকালত সাৱটি ধৰিলে। “শ্বেয়াৰিং ৱাইফ। মই এইটো বহুদিনৰ পৰাই বিচাৰি আহিছো। যদি আপুনি মান্তি হয়। শ্বোমান মোৰ আটাইতকৈ ঘনিষ্ঠ বন্ধু। যদি আপুনি বিচাৰে, তেন্তে আজি আমি তিনিওজনে গোটেই দিনটো একেলগে থাকিব পাৰো...”

শ্বোমান থিয় হ’ল। চকুত লোভ, মাতটো অলপ গধুৰ। “অন্তু, প্ৰান্ত মোৰ বন্ধু। ইচ্ছা কৰিলে... মই তোমাক ভালকৈ সন্তুষ্ট কৰিম।প্ৰান্তো তোমাৰ লগত থাকিব।”

কিছুসময় মনে মনে থাকিল অন্তু। তাৰ হৃদস্পন্দন তীব্ৰতৰ হৈ আছিল। বিয়াৰ আগতে প্ৰান্তে বহুবাৰ কৈছিল যে তেওঁ পত্নীৰ ভাগ-বতৰা কৰাটো ভাল পায়, আন কাৰোবাৰ লগত আণ্টুক কল্পনা কৰি। আণ্টুৱে তেতিয়া হাঁহিব, কিন্তু ভিতৰি ভিতৰি তেওঁ অলপ উত্তেজিত হৈ পৰিছিল। আজি বাস্তৱিকতে—
লাহে লাহে মূৰটো জোকাৰিলে। ডিঙিটো শুকাই গৈছিল। “ঠিক আছে... আজিৰ বাবে।কিন্তু তুমি মোৰ লগত থাকিবা।”

প্ৰাণ্টৰ মুখখন ভাঙি এটা বিশাল হাঁহিত পৰিণত হ’ল। সি আণ্টুৰ হাতখন ধৰি শোৱা কোঠালৈ লৈ গ’ল৷ শ্বোমানে পিছে পিছে গ’ল। প্ৰান্তে কোঠাটোৰ দুৱাৰখন বন্ধ কৰি অন্তুক বেৰত হেঁচা মাৰি ধৰিলে। তাৰ ওঁঠ দুটা আণ্টুৰ ওঁঠত হেঁচা মাৰি ধৰিলে। জিভাখন সুমুৱাই দি সি তাক গভীৰভাৱে চুমা খাবলৈ ধৰিলে। আন্তুৱেও জিভাখন গোলমাল কৰি উত্তৰ দিলে। শ্বোমানে কাষতে থিয় হৈ চাই আছিল, পেণ্টত হাতেৰে লিংগটো ঘঁহিছিল।
প্ৰান্তে চুমাটো ভাঙি পেলালে। "শ্বোমান, এই বাটেৰে আহক।"

শ্বোমান আগবাঢ়ি আহিল। প্ৰথামে অণ্টুৰ মুখখন অলপ ঘূৰাই দিলে। শোমানে অন্তুৰ ওঁঠত চুমা খালে। প্ৰথমে লাহে লাহে, তাৰ পিছত কঠিনভাৱে। তাৰ জিভাখন অন্তুৰ মুখত সোমাই গ’ল। আন্তুৱে দুয়ো একেলগে সোৱাদ লৈ আছিল— প্ৰথামৰ চিনাকি ৰুচি আৰু শোমানৰ নতুন, অলপ তীব্ৰ সোৱাদ। প্ৰথামে আন্তুৰ টি-চাৰ্টটো পিছফালৰ পৰা ওপৰলৈ তুলিবলৈ ধৰিলে। শোমানে টি-চাৰ্টৰ ওপৰত হাতেৰে আণ্টুৰ স্তন দুটা হেঁচা মাৰি ধৰি চুমা খাই থাকিল।

প্ৰথামে টি-চাৰ্টটো সম্পূৰ্ণ খুলিলে। বগা ব্ৰা। ব্ৰাৰ ভিতৰৰ পৰা উকি মাৰি ওলাই অহা দুটা ঘূৰণীয়া স্তন, নিপলবোৰ কঠিন। প্ৰথামে পিছফালৰ পৰা ব্ৰাটো খুলি দিলে। ব্ৰাটো খুলি গ’ল। স্তন দুটা ওলাই আহিল—গধুৰ, ঘূৰণীয়া, মসৃণ ছাল, গোলাপী নিপলবোৰ ফুলি উঠিল। শ্বোমানে চুমাটো ভাঙি স্তন দুটালৈ চালে। "বাহ... কিমান ধুনীয়া..."

এটা স্তন মুখত লৈ চুপিবলৈ ধৰিলে। নিপল দুটা জিভাৰে ঘঁহি ঘঁহি দাঁতেৰে লাহেকৈ কামোৰ মাৰিলে। আন্তুৱে ক'লে, "আহ..." প্ৰধানে আনটো স্তন হাতত লৈ নিপলটো পেলাই দি চেপি ধৰিলে। আন্তুৰ মূৰটো পিছলৈ হেলনীয়া হৈ পৰিল। "উহ... আহ... কোমল কৰক..."

প্ৰধান আঁঠু লৈ গ’ল। সি আণ্টুৰ জিন্সৰ বুটাম খুলি জিপ খুলি দিলে। জিন্স আৰু ক’লা পেণ্টীটো একেলগে তললৈ টানিলে। আন্তুৱে এটা এটাকৈ জিন্সটো খুলি দিলে। এতিয়া সি সম্পূৰ্ণ উলংগ হৈ পৰিল। ডাঠ ক’লা চুলিৰ জোপোহা এটা, আৰু তাৰ তলত গোলাপী ৰঙৰ ফাটটো ইতিমধ্যে তিতি জিলিকি উঠিছিল। প্ৰধানে হুমুনিয়াহ কাঢ়িলে। "কি ধুনীয়া গোন্ধ... বিয়াৰ আগৰ দৰে..."

জিভাখন উলিয়াই সি ফাটটোত লগালে। সি লাহেকৈ চেলেকিলে। আন্তুৱে কঁপি উঠিল। "আহ... প্ৰধান... তাত... আহ..."

প্ৰধানে দুয়োহাতেৰে আণ্টুৰ নিতম্বত ধৰি জিভাখন ভিতৰৰ গভীৰতালৈ সুমুৱাই দিলে। সি ৰস চেলেকি চুপিবলৈ ধৰিলে। শব্দটো আছিল - চপ চপ। অণ্টুৰ ৰস প্ৰধানৰ মুখত বৈ আহিছিল। শ্বোমানে তেতিয়াও স্তনটো চুপি আছিল, এহাতেৰে আনটো স্তন ঘঁহি আছিল। দুয়োৰে কান্ধত হাত থৈ ভৰি দুখন লৰচৰ কৰি আণ্টুৱে থিয় হৈ থাকিল। "আহ... আহ... আহ... অধিক... জিভা অধিক ভিতৰত... আহ ভগৱান..."
প্ৰধানে ফাটটোৰ ওপৰৰ সংবেদনশীল নিপলটোত জিভাৰ ডগাটো ঘঁহিবলৈ ধৰিলে। বৃত্তৰ দৰে, তাৰ পিছত ওপৰলৈ তললৈ। আন্তুৱে জোৰেৰে হুমুনিয়াহ কাঢ়িলে। "উহ উহ... মই... তিতি গৈছো... আহ... প্ৰধান, ৰৈ নাযাবা... আহ..."

প্ৰধান স্তন এৰি থিয় হ'ল। টি-চাৰ্টটো খুলি দিলে। তেওঁৰ বুকুৰ পেশী, ছয় পেক এবছ স্পষ্ট হৈ পৰিছিল। তাৰ পিছত পেণ্টটো খুলিলে। আণ্ডাৰৱেৰৰ লগতে সেইবোৰ নমাই দিলে। তেওঁৰ লিংগটো ওলাই আহিল - দীঘল, ডাঠ, শিৰাবোৰ ফুলি উঠিছিল, মূৰটো প্ৰি-কামৰ দ্বাৰা জিলিকি উঠিছিল। প্ৰধানতকৈ অলপ ডাঠ। আন্তুৱে চকু মেলি চালে। “উফ... কিমান ডাঙৰ...”
শ্বোমনে আণ্টুৰ হাতখন ধৰি তাৰ লিংগত থৈ দিলে। আন্তুৱে জোৰেৰে চেপি ধৰিলে। গৰম, কঠিন। শ্বোমনে ক’লে, “মুখত লোৱা।”

আণ্টুৱে আঁঠু লৈ গ’ল। প্ৰধানে তেতিয়াও তলৰ পৰা চেলেকি আছিল। আন্তুৱে শোমানৰ লিংগটো মুখৰ ওচৰলৈ আনি জিভাৰে মূৰটো চেলেকিলে। তাৰ পাছত মুখখন মেলি লাহে লাহে সুমুৱাই দিলে। "উমম... আহ..." ডিঙিৰ পৰা শব্দ এটা ওলাই আহিল। শোমানে চুলিত ধৰি লাহে লাহে মূৰটো জোকাৰি আছিল। "আহ... আণ্টু... তোমাৰ মুখখন ইমান গৰম হৈছে... আহ... আৰু গভীৰলৈ লৈ যা..."

আন্তুৱে ডিঙিত গোটেই বাটটো সুমুৱাই দি আছিল। থু ওলাই আহি গালত গুটিয়াই গুটিয়াই লিংগৰ ওপৰেৰে গুটিয়াই তললৈ পৰি আছিল। প্ৰধান থিয় হ’ল। কাপোৰ খুলি দিলে। তাৰ লিংগটোও কঠিন আৰু দীঘল আছিল। অন্তুৰ কাষত আঁঠু লৈ সি অন্তুৰ গালত লিংগটো ঘঁহিবলৈ ধৰিলে। আন্তুৱে এহাতেৰে শোমনক চুপি আনখন হাতেৰে প্ৰধানক মালিচ কৰি আছিল।

কিছুসময়ৰ পাছত প্ৰধানে অণ্টুক তুলি লৈ বিচনাত শুৱাই দিলে। আন্তুৱে ভৰি দুখন মেলি দিলে। ফাটটো সম্পূৰ্ণ খোলা আছিল, ৰসবোৰ তাৰ নিতম্বলৈকে বৈ আহিছিল। প্ৰধানে লিংগটো ফাটটোৰ মুখত থৈ ঠেলি দিলে। এটা ঠেলা মাৰি আধা হৈ গ’ল। আন্তুৱে চিঞৰি উঠিল। “আহ... আহ... ভিতৰত... আহ... টিপটো... সকলো দিয়ক... আহ...।”
টিপটোৱে আন এটা ঠেলাত সকলোবোৰ সুমুৱাই দিলে।

আন্তুৰ ভিতৰখন গৰম, তিতা, জোৰেৰে হেঁচা মাৰি ধৰা আছিল। আন্তুৱে জোৰেৰে চুদিবলৈ ধৰিলে। বিচনাখন কঁপি উঠিছিল। “শ্বঃ শঃ” শুনা গ’ল। আন্তুৱে দুয়োহাতেৰে চাদৰখন ধৰি হুমুনিয়াহ কাঢ়ি আছিল। “আহ আহ আহ... আহ... জোৰেৰে... জোৰেৰে... আহ টিপটো... মোৰ ভিতৰখন ফাটি গ’ল... আহ উহ...।”

শোমানে বিচনাত উঠি আণ্টুৰ মুখৰ ওচৰত থিয় হ’ল৷ আন্তুৱে মুখ মেলিলে। শ্বোমানৰ ডাঠ লিংগটো সি মুখত সুমুৱাই দিলে। এইবাৰ দুয়োফালৰ পৰা। টিপটো তললৈ চুদি আছিল, মুখত শ্বোমান। অণ্টুৱে ডিঙিত “উম্ম উম্ম উঃ” শব্দ কৰি আছিল। থু আৰু ৰস মিহলি হৈ গালৰ পৰা তললৈ গুৰি হৈ বুকুৰ ওপৰত গুটিয়াই পৰিল।

প্ৰধানে অণ্টুৰ ভৰি দুখন কান্ধত তুলি ল’লে। সি আৰু গভীৰলৈ গৈ আছিল। প্ৰতিটো ঠেলাৰ লগে লগে আণ্টুৰ স্তন দুটা ওপৰলৈ তললৈ উঠা-নমা কৰি আছিল। "আহ... শ্বোমানলৈ চাওকচোন... মই মোৰ পত্নীক কেনেকৈ চুদিছো... আহ... আণ্টু, তোমাৰ ভিতৰখন কিমান টান... আহ...”

মুখৰ পৰা লিংগটো আঁতৰাই আণ্টুৱে হাঁহাকাৰ কৰি আছিল। “আহ... প্ৰধান... মই আহিম... আহ... কঠিন... আহ আহ আহ...!" তাইৰ শৰীৰটো কঁপি উঠিল। প্ৰধানৰ লিংগটোৱে তাইৰ ভিতৰখন জোৰেৰে চেপি ধৰিলে। আৰু ৰস ওলাই আহিল। তাইৰ শৰীৰত অৰ্গাজমৰ ঢৌ বিয়পি পৰিল। “উহ উহ উহ উহ... আহিছোঁ... আহ...!”

প্ৰধান ৰৈ নাথাকিল। অৰ্গাজমৰ মাজতো সি তাইক চুদি থাকিল। আণ্টু সংবেদনশীল হৈ আহিছিল, প্ৰতিটো ঠেলাৰ লগে লগে কঁপি উঠিছিল। “আহ... বন্ধ... নাই... বন্ধ নকৰিবা... আহ... আকৌ... আহ...।”

অলপ পিছত প্ৰধান ওলাই আহিল। তাৰ লিংগটো আন্তুৰ ৰসেৰে জিলিকি উঠিছিল। শ্বোমানে তাৰ ঠাই ল’লে। সি আণ্টুৰ ভৰি দুখন ধৰি আঁতৰাই মেলি দিলে। সি তাৰ ডাঠ লিংগটো ফাটটোৰ মুখত ভৰাই জোৰেৰে ঠেলি দিলে। গোটেই কথাটো একেলগে সোমাই গ’ল। আন্তুৱে চিঞৰি উঠিল। “আহ... আহ... ডাঙৰ... বহুত ডাঙৰ... আহ... শ্বোমান... লাহে লাহে... নাই... জোৰেৰে দিয়ক... আহ ভগৱান... ভিতৰখন ভৰি আছে... আহ...।”

শ্বোমানে সকলো শক্তিৰে চুদিবলৈ ধৰিলে। তাৰ ডাঠ লিংগটো অন্তুৰ ভিতৰত বিস্তাৰিত হৈ আহিছিল। প্ৰতিটো ঠেলাৰ লগে লগে আণ্টুৰ শৰীৰটো ওপৰলৈ উঠি আহিছিল। “চৰ চৰ চৰ চৰ”। আন্তুৱে দুয়োহাতেৰে শোমানৰ পিঠিত নখ খান্দি আছিল। “আহ আহ আহ... আহ... শ্বোমান... তোমাৰটো ধাৰৰ তুলনাত ডাঠ... আহ... তুমি মোৰ চুদাচুদি ঠাইখন ফালি পেলাইছা... আহ আহ... কঠিন... কঠিন... আহ...।”

প্ৰথামে তাৰ কাষত বহি তাৰ লিংগটো মুঠিত ঘঁহি দিলে। সি আনটুৰ মুখলৈ লৈ আহিল। আন্তুৱে মুখ মেলি প্ৰথমমক চুপিবলৈ ধৰিলে। এতিয়া শোমান তললৈ, প্ৰথম মুখত। আন্তুৱে ডিঙিত "উম্ম উম উমম" বুলি কৈ আছিল। শোমানে আণ্টুৰ কঁকালত ধৰি আৰু জোৰেৰে খুন্দা মাৰি আছিল। "আহ... আণ্টু... তোমাৰ ভিতৰখন কিমান গৰম... আহ... মোক ধৰি ৰাখক... আহ..."

আণ্টু আকৌ অৰ্গাজমৰ ওচৰ চাপি আহিল। "উহ... মই... আকৌ... আহ আহ... শ্বোমান ৰৈ নাথাকিবা... আহ... মই আহিছো... আহ...!" তাইৰ ভৰি দুখন শ্বোমানৰ কঁকালত মেৰিয়াই ধৰিলে। তাইৰ শৰীৰটো কঁপি উঠিল। তাইৰ ভিতৰখন ধপধপাই আছিল। শ্বোমানেও নিজৰ গতি বৃদ্ধি কৰিলে। "আহ... মইও... আহ... আণ্টু... মোৰটো লৈ যোৱা... আহ...!"

কিন্তু শ্বোমানে সহ্য কৰি ওলাই আহিল। বীৰ্যটোৱে তেতিয়াও ধৰি ৰাখিছিল। প্ৰথামে আকৌ তাৰ ঠাই ল’লে। এইবাৰ সি অন্তুক কাষত শুৱাই দিলে। এটা ভৰি তুলি পিছফালৰ পৰা সোমাই আহিল। “আহ... প্ৰাণ্ঠ... এনেকৈ... আহ... গভীৰলৈ গৈ... আহ...।”

শোমান আগবাঢ়ি আহি আন্তুৰ মুখত লিংগটো সোমাই দিলে। আন্তুৱে দুয়োহাতেৰে শোমানৰ নিতম্বত ধৰি গভীৰভাৱে চুহিলে। থু ওলাই আহি বিচনাত পৰিল। প্ৰাণ্থে জোৰেৰে চুদিছিল। আঙুলিৰে আন্তুৰ নিপল দুটা পেলাই দি সি এখন হাতেৰে আণ্টুৰ স্তন দুটাত ধৰি আছিল। “আহ... মোৰ পত্নীয়ে... শ্বোমানৰ লিংগটো চুপি আছে আৰু মই তাইক চুদিছো... আহ... কি দৃশ্য... আহ আণ্টু... তোমাৰ ৰস ওলাই আহি তাইৰ ভৰিৰ তললৈ বৈ গৈছে... আহ...।”
আন্তুৱে মুখখন আঁতৰাই হুমুনিয়াহ কাঢ়িলে।

“আহ... প্ৰাণ্ঠ... শ্বোমান... দুয়ো... আহ... মোক ভৰাই দিয়া... আহ আহ... কঠিন... আহ... মই পাগল হৈ যাম... আহ...।”
পজিচন সলনি কৰিলে। সি অন্তুক আঁঠু কাঢ়িবলৈ বাধ্য কৰালে। পিছফালৰ পৰা শ্বোমান সোমাই গ’ল। প্ৰান্ত আগবাঢ়ি আহি বহিল। আন্তুৱে প্ৰান্থৰ লিংগটো মুখত লৈ চুপিবলৈ ধৰিলে, পিছফালৰ পৰা শোমানে জোৰেৰে খুন্দা মাৰি আছিল। আন্তুৰ স্তন দুটা ওলমি আছে, দোল খাই আছে। শোমানে এহাতেৰে আণ্টুৰ চুলি, আনখন হাতেৰে কঁকাল টানিছে। "আহ... আণ্টু... তোমাৰ নিতম্ববোৰ ইমান কোমল... আহ... মই চেপি আছো... আহ..."

আন্তুৱে “উম্ম উম আহঃ” চুহি খায়। প্ৰথামে মূৰটো চুমা খাই কয়, “আৰু চুষা... ডিঙিত লৈ যোৱা... আহ... ভাল কৰি আছা... আহ...।”
এইদৰে ঘণ্টাৰ পিছত ঘণ্টা চলি থাকে। বিৰতি লৈ পানী খায়, তাৰ পিছত আকৌ আৰম্ভ কৰে। আণ্টুৱে পেটত শুই থাকে আৰু দুয়োজনে পাল পাতি তাইক চুদি থাকে। কেতিয়াবা আন্তুক ওপৰলৈ তুলি থিয় হৈ চুদি দিয়ে।

শোমানে আণ্টুক সাৱটি ধৰি থিয় হয়, প্ৰথমে তাইৰ স্তন দুটা কাষৰ পৰা চুহি আণ্টুৰ মুখত আঙুলি সুমুৱাই দিয়ে।
“আহ... শ্বোমান... তুমি মোক ওপৰলৈ তুলি চুদি... আহ... গভীৰ... আহ আহ... প্ৰাথাম... মোৰ স্তন চুহি... আহ... মোৰ নিপল কামোৰ... আহ...!”

আন্তুৰ শৰীৰটো ঘামত তিতি গৈছে। তাৰ চুলিবোৰ অগোছাল। চুহি খোৱাৰ ফলত তেওঁৰ স্তন ৰঙা হৈ পৰে। ফাটটো ফুলিছে, ৰস ওলাই আহিছে আৰু তাৰ উৰুৰ তললৈ বৈ গৈছে। তেওঁ বাৰে বাৰে অৰ্গাজম কৰি আছে। প্ৰতিবাৰেই শৰীৰ কঁপিলে ভিতৰৰ অংশবোৰ থৰক-বৰক হৈ পৰে, ৰসবোৰ ওলাই আহে।

সন্ধিয়া আহিল। লাইট বন্ধ হৈ আছে আৰু কেৱল টেবুল লেম্পটোহে জ্বলি আছে। আন্তু ভাগৰি পৰিছে যদিও ৰ'ব মন যোৱা নাই। "মোৰ... ফাক মি মৰ... আহ... দুয়োজনী... আহ..."

প্ৰান্তে আন্তুক বিচনাত শুৱাই ভৰি দুখন মেলি দিলে। এফালে শোমান, আনফালে প্ৰাণ্ট। দুয়োজনীয়ে জিভাৰে চেলেকি আণ্টুৰ ফাটটোত আঙুলি সুমুৱাইছে। আন্তুৱে ইফালৰ পৰা সিফাললৈ মূৰটো জোকাৰি আছে। "আহ আহ আহ... আহ... আমাৰ দুয়োৰে জিভা... আহ... মই আকৌ আহিছো... আহ আহ...!" আন এটা অৰ্গাজম আহিল। তেওঁৰ শৰীৰটো ধনুৰ দৰে বেঁকা হৈ পৰিল।

তেনেতে আকৌ সোমালে শোমান। সি জোৰেৰে চুদিবলৈ ধৰিলে। প্ৰথামে নিজৰ লিংগটো আন্তুৰ মুখত ভৰাই দিলে। চুপি চুপি আন্তুৱে হুমুনিয়াহ কাঢ়িলে। "উমম... আহ... আহ..." শ্বোমানে হঠাতে নিজৰ গতি বৃদ্ধি কৰিলে। "আহ... আণ্টু... আহিছোঁ... আহ... লোৱা... আহ...!" জোৰেৰে ঠেলি দি সি নিজৰ বীৰ্য্যটো আণ্টুৰ ভিতৰত ঢালি দিলে। গৰম তৰলখিনি বৈ যাবলৈ ধৰিলে। আণ্টুৱে অনুভৱ কৰিব পাৰিছিল— ভিতৰি ভিতৰি ভৰি পৰিছিল। "আহ... গৰম... আহ... শ্বোমান... ভিতৰলৈ থৈছা... আহ আহ...!"

শ্বোমান ওলাই আহিল। আন্তুৰ ফাটৰ পৰা বীৰ্য ঢালি বিচনাখনৰ ওপৰত গুটিয়াই গুটিয়াই আহিছিল। প্ৰথাম লগে লগে সোমাই গ’ল। শ্বোমানৰ বীৰ্যৰ ওপৰত সি চুদিবলৈ ধৰিলে। "আহ... গৰম বীৰ্যত চুদি... উহ... আণ্টু... ভিতৰত কিমান তিতি আছা... আহ..." আন্তুৱে আকৌ চিঞৰি উঠিল। "আহ প্ৰথাম... শ্বোমানৰ ভিতৰত আছে... আৰু তুমি চুদিছা... আহ... আহ আহ... হাৰ্ড...!"

প্ৰান্তে বেছি দিন ধৰি ৰাখিব নোৱাৰিলে। "আহ... মইও... আহ... আণ্টু... লোৱা... আহ...!" গভীৰলৈ গৈ বীৰ্য ঢালি দিলে। দুয়োৰে বীৰ্য মিহলি হৈ আন্তুৰ যোনি ভৰি পৰিল। তৃতীয়বাৰৰ বাবে অন্তুৰ অৰ্গাজম হ’ল। "আহ আহ আহ... আহ... আহিছোঁ... ভৰি পৰিছো... আহ...!"

অলপ সময় জিৰণি ল’লে। আন্তু কাষতে পৰি আছিল। তাৰ ফাটটোৰ পৰা বীৰ্য্য ওলাই আহি উৰুৰ তললৈ গুটিয়াই গৈ আছিল। প্ৰান্ত আৰু শ্বোমানে তাইৰ স্তন দুটাত আদৰ কৰি দুয়োফালে পৰি আছিল। আন্তুৱে হাঁহাকাৰ কৰি আছিল। "আহ... কিমান ধুনীয়া লাগে... ভিতৰত আমাৰ দুয়োটা বীৰ্য... আহ..."
কিছুসময়ৰ পাছত আকৌ উত্তেজনা কমি আহিল।

শোমানে আণ্টুৰ স্তন দুটা মুখত লৈ চুপিবলৈ ধৰিলে। প্ৰান্ত নামি গৈ ফাটটোৰ ওপৰত মুখখন থৈ দিলে। বীৰ্য আৰু ৰস মিহলি হৈ পৰিল, সি চেলেকি চাফা কৰিবলৈ ধৰিলে। আন্তুৱে ক'লে, "আহ... প্ৰান্ত... চেলেকি... আহ... আহ...।"

এতিয়া সি আণ্টুক ওলোটাকৈ ঘূৰাই আঁঠু কঢ়াই দিলে। টিপটো শুই পৰিল। আন্তু তাৰ ওপৰত বহিল। লিংগটো ধৰি সি লাহে লাহে বহিল। “আহ... টিপটো... আকৌ সোমাইছে... আহ... গোটেই কথাটো... আহ...” তাই ওপৰলৈ তললৈ যাবলৈ ধৰিলে। তাইৰ স্তন দুটা দোল খাই আছিল। পিছফালৰ পৰা শোমান আহি আণ্টুৰ নিতম্বত ধৰি সহায় কৰিলে। তাৰ লিংগটোৱে আণ্টুৰ পিঠিত ঘঁহি আছিল।

আন্তুক চুদি থাকোঁতে আন্তুৱে শোমানৰ লিংগটো হাতত লৈ গ’ল। “আহ... দুয়ো... আহ... আহ আহ... টিপটো ভিতৰত... শ্বোমান তোমাৰ হাতত... আহ...”

শোমানে আন্তুৰ মুখৰ ফালে লৰচৰ কৰিলে। আন্তুৱে মুখখন ঘূৰাই শ্বোমানক চুপিবলৈ ধৰিলে, সেই সময়ত সি নিজেই টিপত ওপৰলৈ তললৈ গৈ আছিল। “উম্ম উহ উহ আহ আহ...” শব্দবোৰ ওলাই আহিছিল।
ৰাতিটো আন্ধাৰ হৈ আহিছিল। আৰু বহু পদ সলনি কৰিলে। এটা আগফালৰ পৰা, আনজন মুখত আন্তু কাষতে পৰি থাকিল। কেতিয়াবা অন্তুৱে দুয়োৰে লিংগ কাষে কাষে লৈ মুখত ভৰাই দিয়ে। দুয়োটাকে জিভাৰে চেলেকি দিয়ে। “আহ... দুয়োটা... আহ... মুখত লৈ... আহ...”

প্ৰান্তই আন্তুক সুধিলে, “কেনে লাগিছে? দুয়োৰে লগত?”
আন্তুৱে হাঁহিলে। “আহ... ই মোক পাগল কৰি তুলিছে... আহ... আগতে কেতিয়াও এনেকুৱা হোৱা নাছিল... আহ... মই আৰু বিচাৰো... আহ...।”
শোমানে ক’লে, “মইও কাইলৈ ​​আহিম।প্ৰান্তে ইচ্ছা কৰিলে।”
প্ৰান্তে হাঁহিলে। “চোৱাচোন।আন্তুৰ দৰে যদি আন্তুৱে বিচাৰে।”
আন্তুৱে মূৰ জোকাৰিলে। “আহ... মই বিচাৰো... আহ... আজিৰ পৰা... আহ...”

আকৌ আৰম্ভ কৰিলে। এইবাৰ লাহে লাহে। প্ৰাণ্থে অন্তুক সাৱটি মুখামুখিকৈ ​​চুদি আছে। চুমা খাই আছে। শোমানে পিছফালৰ পৰা আহি আণ্টুৰ স্তন দুটাত ধৰি ডিঙিত চুমা খায়। আন্তুক দুয়োৰে মাজত হেঁচা মাৰি ধৰা হয়। “আহ... দুয়োৰে গৰম শৰীৰ... আহ... ভিতৰত প্ৰাণ... বাহিৰত শ্বোমান... আহ আহ... কিমান ভাল লাগে... আহ...।”

গোটেই ৰাতি এনেকৈয়ে চলি থাকিল। আন্তুৰ আৰু কেইবাবাৰো অৰ্গাজম হ’ল। প্ৰান্ত আৰু শোমনেও নিজৰ বীৰ্য্য আৰু দুবাৰ ঢালি দিলে—কেতিয়াবা ভিতৰত, কেতিয়াবা অন্তুৰ স্তন, মুখ, পেটত। আন্তুৰ শৰীৰটো বীৰ্যৰে ঢাকি থোৱা আছিল। বাৰে বাৰে ছিদ্ৰটোৰ পৰা বীৰ্য ওলাই আহিছিল।

ৰাতিপুৱা শোমানে অন্তুত শেষবাৰৰ বাবে সোমাই তাইক জোৰেৰে চুদিলে আৰু স্খলন কৰিলে। “আহ... অন্তু... শেষৰটো লৈ যা... আহ... আহ...!” অন্তুও লগে লগে আহিল। “আহ আহ আহ... আহ... মই ভৰি পৰিছো... আহ...”

প্ৰান্তে নিজৰ শেষ বীৰ্য্যটো আন্তুৰ মুখত দিলে। আন্তুৱে গিলি পেলালে। তাৰ কিছু অংশ তাৰ গালত গুটিয়াই পৰিল।
তিনিওজন বিচনাত পৰি আছিল। আন্তুৰ শৰীৰটো ঘাম আৰু বীৰ্যত তিতি গৈছিল। সি হাঁহাকাৰ কৰি আছিল। প্ৰান্তে মূৰটো চুমা খাই ক’লে, “আজিৰ দিনটো মই মনত ৰাখিম।”
আন্তুৱে দুৰ্বলভাৱে ক’লে, “হয়... মই আমাৰ দুয়োটা বীৰ্য লৈ শুম... আহ... এতিয়াও ভিতৰি ভিতৰি গৰম লাগিছে... আহ...।”
শোমানে কাষতে থিয় হৈ আণ্টুৰ নিতম্বত হাতখন থৈ দিলে। “কাইলৈ ​​ৰাতিপুৱা যদি মোৰ শক্তি এতিয়াও আছে...”

প্ৰাণ্টে আণ্টুৰ বুকুত হাত থৈ ক’লে, “মোৰ শক্তি থাকিব।মোৰ পত্নী এতিয়া কেৱল মোৰ নহয়।শ্বেয়াৰিং।”
আন্তুৱে চকু দুটা মুদি দিলে। তেতিয়াও মাজে মাজে তেওঁৰ শৰীৰটো কঁপি আছিল। দুয়োৰে বীৰ্য ভিতৰি গৰম যেন লাগিল। ফাটটো ফুলি উঠিছিল, সংবেদনশীল হৈ পৰিছিল। তেওঁ জানিছিল যে আজিৰ পৰা তেওঁলোকৰ বিবাহিত জীৱনটো আৰু সাধাৰণ হৈ নাথাকিব। প্ৰাণ্টে তাইক শ্বেয়াৰ কৰিব, আৰু তাইও মান্তি হ’ব। কাৰণ ইমান তীব্ৰ আনন্দ আগতে কেতিয়াও অনুভৱ কৰা নাছিল।

খিৰিকীৰে ৰাতিপুৱাৰ পোহৰটো সোমাই আহিছিল। আন্তু অলপ লৰচৰ কৰিলে। বীৰ্যটো আকৌ ওলাই আহি তাৰ উৰুৰ তললৈ গুটিয়াই গ’ল। সি “আহ...” শব্দ এটা উলিয়াই দিলে। প্ৰাণ্ট আৰু শ্বোমান দুয়োজনেই সাৰ পাই উঠিল। সিহঁতৰ লিংগবোৰ আকৌ কঠিন হৈ আহিছিল।
প্ৰাণ্টে ক’লে, “আৰু এবাৰ?”

আন্তুৱে হাঁহি এটা মাৰি মূৰটো জোকাৰিলে। “আহ... দিয়ক... আহ... হয়তো আজি গোটেই দিনটো চলিব...”
আৰু তেনেকৈয়ে সিহঁতৰ বিয়াৰ প্ৰথম দিনটো পাৰ হৈ গ’ল—মাত্ৰ চুদি, আহ উহ, ঘাম, আৰু বীৰ্য। আন্তুৰ শৰীৰটো দুয়োৰে বাবে খেলপথাৰ হৈ পৰিল, প্ৰান্তেও উপভোগ কৰি থাকিল।