পত্নীয়ে মোৰ ঋণ পৰিশোধ কৰিলে

বন্ধুসকল, আজি মই আপোনালোকক এনেকুৱা এটা কাহিনী ক'বলৈ ওলাইছো। যদিও মোৰ অলপ বেয়া লাগে। মই কাম নকৰো, কাৰণ এশ টকা উপাৰ্জন কৰিলে দুশ খৰছ কৰো। গতিকে মই আৰু কাম নকৰাৰ সিদ্ধান্ত লৈছো। মই কেৱল ঠগ খাই পৰিয়াল চলাম। য'তেই যাওঁ, কাম কৰাৰ ভাও ধৰি বা নানা প্ৰলোভন দেখুৱাই টকা লওঁ। হুলস্থুলীয়া পৰিৱেশৰ সৃষ্টি হৈছে। সকলোৱে চিন্তা কৰি আছে যে টকাখিনি লৈ কি কৰিব। মোৰ পত্নীয়ে কয়, কাম নকৰিলে টকা ক'ৰ পৰা পাব? অ’ বুজি পোৱা নাই।

মোৰ প্ৰতাৰণা এতিয়া মোৰ ঘৰ পালেহি। এদিন সন্ধিয়া ঘৰলৈ উভতি আহোঁতে শুনিছিলো মোৰ পত্নীয়ে কৈছিল যে এজন মানুহ আহি মোক গালি-গালাজ কৰিছে, সেয়াই নহয়, মোক বিচাৰি পালে হত্যা কৰাৰ ভাবুকি দিছিল আৰু মোৰ পত্নীক কৈছিল, যদি মই তোমাৰ ভাইটি নাপাওঁ তেন্তে তোমাক চুদি দিম আৰু তোমাৰ গাধ ভাঙি দিম। বাৰু কাম কৰিলে কিয় ঠগ খাবলৈ যায়?

এতিয়া কি হ’ব? হেৰা, মই বুজি পাইছোনে যে সেই ব্ৰেটটো ইমান ভয়ংকৰ? তাৰ পিছত তেওঁৰ টকাখিনি ঘূৰাই দিয়ক। ক'ৰ পৰা পাম সোণ? সেইদিনা ইমান দামী শাৰী এখন লৈ আহিছিলো, ভালকৈ বেয়াকৈ খুৱাইছিলো, সকলো শেষ। গতিকে এতিয়া ইয়াৰ সমাধান কি? কি কৰিব পাৰি চাওঁ আহক, আপুনি নাভাবিনে? সি আহিলে শান্ত হৈ অলপ ধেমালিতে কথা পাতিব, মই দেখিম যে সি ছোৱালীকেইজনীক একো নকয়। আৰু ঘৰত থাকিলে ক’ব যে মই ইয়াত নাই। নাজানেনে? আনকি মোক চুদিব বুলিও ভাবুকি দিছে।

এদিন দুপৰীয়া দেখিলোঁ সেই ব্ৰেটটোৰ পাওনাদাৰজনে মোক বিচাৰি আহিছে, মই ঘৰৰ আঁৰত লুকাই আছিলো। ক'ত আছে ব্ৰেট, প্ৰতাৰক, মোক আজি টকা লাগে নহ'লে ব্ৰেটৰ মূৰ কাটি দিম। মোৰ পত্নীয়ে দৌৰি গৈ তেওঁৰ ভৰি দুখন সাৱটি ধৰি ক'লে, "দাদা, তেওঁ ইয়াত নাই, আচলতে মই তোমাক ক'ম তোমাৰ টকা মোক দিবা।" লগতে আন এজন গুণ্ডাও লৈ আহিল, সি ক'লে - আচলতে ক'ম, আজি পইচাটো নলওঁ।" এই বুলি কৈ সি চুলিখিনি ধৰি থিয় কৰাই দিলে। দাদা প্লিজ মোক এৰি দিয়ক। আন এজন মানুহে মোৰ পত্নীৰ জগ সদৃশ নিতম্বত হাত জোকাৰি কৈছে, "দাদা, কুণ্ডলীজনে বহুত টকা সংগ্ৰহ কৰিছে।" আজি বিয়াৰ টকা খাওঁ। দাদা, মোক নষ্ট নকৰিবা।"

—এই মেগীয়ে তোমাৰ ভাট্টা বহুত লৈছে, আজি মই তোমাক সুত হিচাপে চুদিম, মায়ে মোক জোকাইবলৈ ধৰিলে। মই কি কৰিম নাজানো, আগবাঢ়ি গ'লে তোমাক মাৰি পেলাম আৰু নহ'লে পত্নীক এৰি নাযাওঁ বা চুদিব! মই ভাবো মোৰ পত্নীয়ে ভয়ত পুনৰ নকব, কিন্তু নাই, তাই মোক মাত্ৰ ভিক্ষা খুজিছে। আৰু দুমিনিটৰ ভিতৰতে সি তাইক সম্পূৰ্ণৰূপে উলংগ কৰি পেলালে।

তাৰে এজনে তাইৰ স্তন দুটা এনেদৰে হেঁচা মাৰি ধৰিছে যে সিহঁতে ফালি পেলাব, আৰু মিনতি (মোৰ পত্নী) বিষত চিঞৰিছে। আনজনে তাইৰ নিতম্বত আঙুলি সুমুৱাইছে, তাইৰ ভোদাখন চুপিছে আৰু কেতিয়াবা তাইক কামোৰি আছে। মই ভাবিলোঁ, চুদি, চুদি, শান্তিৰে চুদি, যাতে আপুনি মজা কৰিব পাৰে আৰু মোৰ মায়েও মজা কৰিব পাৰে। নাই, চুদাচুদিবোৰে ইজনে সিজনক ছিঙি পেলাইছে।

এইবাৰ পিঠাগুৰি পিহি থকা বেশ্যাজনে পিঠাগুৰিটো ধৰি মজিয়ালৈ টানি লৈ নিজৰ ক’লা নুনুটো মিনতিৰ মুখত সুমুৱাবলৈ গ’ল কিন্তু মিনতিৰ মুখখন বন্ধ হৈ আছিল যাতে সি তাইৰ মুখত সুমুৱাব নোৱাৰে। তাইৰ ভোদাত আঙুলিয়াই থকাজনে ক'লে, "চাওকচোন মেগীয়ে কেনেকৈ মুখখন মেলে।" মিন্টিয়ে তাইৰ ভোদাখন ডগি ষ্টাইলত ওখকৈ লৈ বহি আছিল, সি তাৰ ডাঠ নুনুটো তাইৰ ভোদাৰ ফুটাত ভৰাই জোৰেৰে হেঁচা মাৰি ধৰিলে। মিনতিৰ বিষত ক'লে, "অ' মা..." তাই মুখখন মেলি দিয়াৰ লগে লগে তাইৰ মুখৰ ভিতৰত ক'লা নুনুটো সম্পূৰ্ণকৈ ভৰাই দিলে।

এতিয়া মিনতিৰ গুদ আৰু মুখখন দুয়োফালৰ পৰা খুন্দা মাৰিছে, বিষ হ’লেও সাৰি যোৱাৰ কোনো উপায় নাই। মাথো গাধৰ খুন্দা মাত আৰু মুখৰ হুমুনিয়াহৰ শব্দহে শুনা গৈছে। আৰু মিনতিৰ দুখ-কষ্ট তাইৰ চকুত গুলীয়াই আছে। হাৰামীবোৰে তাইৰ পত্নীক হত্যা কৰিব।

এতিয়া তাইৰ গুদ কঁপি থকা অৱস্থাত মিনতি তাইৰ বুকুত পৰি আছিল, আৰু তাই মুখত সোমাই থাকোঁতে সি তাইৰ মুখৰ পৰা মিনতিৰ ভৰিখন উলিয়াই জোৰেৰে ঠেলি ঠেলি নিজৰ নুনুটো তাইৰ ভোদাত সোমাই দিলে, যাতে ইমান ডাঙৰ নুনুটো মিনতিৰ ভোদাত নোহোৱা হৈ গ’ল। এতিয়া মিনতিৰ মুখখন খোলা, তাই আহ উহ ভালকৈ বনাব পাৰে। দুয়োজনে ননষ্টপ চুদি আছে।

মই ভাবো মিনতিয়ে বিষত আহ উহ বনাইছে, নে তাই এতিয়া উপভোগ কৰি আছে? মই কেতিয়াও ইমান চুদিব পৰা নাই আৰু মই ভাবো ছোৱালীয়ে ডাবল কক লৈ ভাল পায়। অলপ পিছত মই আচৰিত হ'লোঁ, ছোৱালীজনীয়ে মোক এই ল'ৰাকেইটাক আৰু জোৰেৰে চুদিবলৈ, জোৰেৰে চুদিবলৈ, সিহঁতৰ ভোদা ফালিবলৈ, সিহঁতে আপোনাৰ টকাবোৰ সুত লৈ লৈছে, সিহঁতক বেছিকৈ চুদিবলৈ অনুৰোধ কৰি আছিল।

মিনতিৰ কথা শুনি সিহঁতে আৰু বেছি উত্তেজিত হৈ চুদিৰ গতি বৃদ্ধি কৰিলে। এইদৰে দুয়োজনে পাল পাতি এঘণ্টামান চুদাচুদি কৰি মিনতিৰ গোলাপী শৰীৰটো ৰঙা কৰি পেলালে। ইয়াৰ পিছত তিনিওজনে ভাগৰুৱা হৈ স্খলন ঘটালে। কিছুসময়ৰ পাছত আকৌ আৰু এঘণ্টা ধৰি চুদিলে।

মিনতিয়ে ক'লে, "এতিয়া যোৱা, আৰু নহ'ব, মন গ'লে পিছত আহি মোক চুদিব, আৰু হয়, সদায়, কিন্তু তোমালোকৰ দুজন আহিব।" —ঠিক আছে এই পাঁচশ টকা ৰাখক, কাইলৈ ​​আকৌ আহিম।